Resumé:
 
In mijn voorbereidingen op de ontmoeting heb ik een aantal zaken op papier gezet, in de hoop niets te zullen vergeten. Helaas ben ik er toch in geslaagd om een aantal zaken (achteraf pas bedacht, natuurlijk!) te "vergeten". Zo heb ik bijvoorbeeld geen foto gemaakt van onze ontmoeting en heb ik een aantal bijzondere anekdotes niet opgenomen, die achteraf, voor mij, zo ontzettend de moeite waard waren.
 
Toch zal ik in onderstaande samenvatting trachten een aantal van deze anekdotes weer te geven.
 
Buiten zijn werk als hoorspelregisseur, dat Dhr. Povel pas oppakte na de oorlog, heeft hij eerst gewerkt als omroeper en reporter. Zo heeft hij o.a. op 28 mei 1932 de historische mededeling mogen doen dat de dichting van de afsluitdijk een feit was. Ook vertelde hij me van de onderlinge "strijd" met collega-reporters om het dichtstbijzijnde stopcontact bij een boer op locatie.
Léon Povel vertelde ook over zijn tijd bij de KRO tijdens de tweede wereld oorlog. Zo vertelde hij, dat men bij de omroepen werd gedwongen o.a. verslag te doen van de successen van de Duitsers in die tijd. Léon Povel heeft dat geweigerd. Hij gaf aan niet in staat te zijn om bijvoorbeeld een juichend verslag te doen van een bezoek van Mussert. Hiervoor was bij de bezetter begrip, maar men verwachtte van hem wel dat hij het audio-materiaal, dat men had gemaakt, verzorgde en onderhield. Toen echter bij een sabotage actie van het verzet bepaald materiaal was beschadigd, werd Léon Povel daarvoor verantwoordelijk gehouden. Een Duits officier van de Rundfunk betreungsstelle (de controle dienst voor de Nederlandse omroepen) belde hem op en schreeuwde hem toe, dat hij dit zou doorgeven aan de Führer in Berlijn en dat hij zich de consequenties wel kon voorstellen. Dhr. Povel heeft er waarschijnlijk zijn leven aan te danken dat hij zelf zes jaar lang in Berlijn op school had gezeten en de Duitse mentaliteit kende en dacht: Jij een grote bek - ik ook en schreeuwde razend terug dat hij er niets mee te maken had en zijn beklag zou doen bij de Reikskommisar Seys Inquart. Hij smeet de hoorn neer en wachte met bonzend hart af of ze hem zouden komen halen. Tien minuten later belde dezelfde officier op met excuses: " Wir hatten das nicht so gemeint...". Toch heeft Dhr. Povel sindsdien zijn verdere werk tijdens de oorlog moeten doen in het bijzijn van een SS'er met het pistool op tafel.
 
Ook heeft hij me verteld over de techniek in de begin tijd bij de radio.
 
Het meest frappante in het verhaal van Dhr. Povel vond ik toch echter, dat hij pas jaren na zijn pensionering "het applaus" kreeg voor zijn werk. Van hoorspelfanaten zoals u en ik, waarbij er een aantal zijn die hem dit persoonlijk hebben laten weten. En hij waardeert dit enorm!
 
Al met al heb ik een zeer indrukwekkende ontmoeting gehad met een hoorspellegende en heb ik  gepoogd hier op de site daar zo interessant mogelijk verslag van te doen. Zeker en in eerste instantie voor Dhr. en Mevr. Povel zelf.

TERUG NAAR INTRO