Hm, zien er nu nog best uit. Allemaal goed vastgesnoerd. Maar hoe ze er over een uurtje aan toe zullen zijn....

Het spijt mij, heren, dat ik U zolang heb laten wachten: maar U zult begrijpen, dat dit onder de gegeven omstandigheden onvermijdelijk was.

Wij begrijpen het volkomen, captain Morgan. Maar wat is er eigenlijk gebeurd?

Voorzover we kunnen nagaan, moet een van de woonwijken getroffen zijn door een meteor van grote afmetingen. Dat is een ongeval, waartegen we ons niet kunnen wapenen, maar dat slechts bij zéér hoge uitzondering plaats grijpt. Vier mannen zijn daarbij om het leven gekomen.

Ja, twee. Maar wij zullen toch op de vastgestelde tijd vertrekken.

Wij hebben natuurlijk gezorgd voor reservebemanning. En nu, heren: Wat U in Uw berichtgeving aan de aarde meldt, is natuurlijk Uw zaak; maar ik zou U zeer erkentelijk zijn, als U van deze ramp geen melding zoudt willen maken voordat onze expeditie vertrokken is. Mocht U bepaalde vragen hebben, dan is het nu de tijd om ze te stellen. De eerstkomende drie dagen zal ie te druk bezet zijn, Vervolg om nog veel met U te kunnen praten.

Wanneer krijgen wij de ruimtevaartuigen te zien, captain?

Dat is al geregeld. Ook zult U in de gelegenheid zijn, de start bij te wonen vanaf de starttoren. U zult voorts worden rondgeleid door de kolonie en ik ben er zeker van, dat U hier heel wat zult zien, dat U zal interesseren.

De heen- en terugreis duren ieder zes maanden, ons verblijf op Mars zelf een jaar.

Levert dat geen grote moeilijkheden op met de levensmiddelenvoorziening en dergelijke?

Neen. Op twee na zijn al onze vaartuigen vrachtvaarders, die drinkwater, voedsel, extrabrandstof, zuurstof en wetenschappelijke instrumenten meenemen, benevens onze luchtdichte woonverblijven en de tractoren met aanhangwagens voor de voortbeweging op Mars. Wij hebben genoeg voorraad voor drie jaren, maar hopen, zoals ik reeds zei, binnen twee jaren terug te zijn.

Ja; onze ervaringen op reizen naar onbekende gebieden in het heelal hebben ons geleerd, dat dit noodzakelijk is. U kent de geschiedenis van onze eerste reis naar de maan, toch? Wij werden hier toen veertien dagen langer opgehouden dan wij hadden verwacht en het scheelde maar een haar, of wij hadden de aarde niet meer gehaald. Wij konden ons gelukkig prijzen, dat wij het er levend af brachten.

Maar waarom vertrekt de expeditie naar Mars eigenlijk vanaf de maan en niet vanaf de aarde? Het transport van al dat materiaal om de vaartuigen hier te bouwen, moet de kosten toch enorm hebben opgedreven.

Wel, de veel geringere zwaartekracht op de maan stelt ons in staat, grotere vaartuigen te bezigen en die te starten met niet meer dan het zesde deel van de brandstof, nodig bij een start vanaf de aarde. De start van hier betekent dus niet een verhoging, maar een verlaging van de kosten.

Neen; alleen de bemanningen van het vlaggeschip en zijn begeleider in totaal acht man. De overige bemanningen blijven aan boord van de vrachtvaarders, die in een baan op een hoogte van ruim 15.000 kilometer om de planeet blijven cirkelen.

Maar zullen die mensen dat niet beroerd vinden? Zo'n lange reis te moeten maken en dan niet eens voet aan land te mogen zetten?

Gelooft mij, heren, de bemanningen van de vrachtvaarders weten heel goed, wat hun te wachten staat - maar zij gaan liever mee zonder te landen dan thuis te blijven.

Op welk gedeelte van de planeet landen de vlaggeschepen?

Waarschijnlijk wel; maar de poolkap is de enige plek, waar wij zeker zijn van een effen landingsterrein. Trouwens, onze ruimtecostuums zijn electrisch verwarmt. Eenmaal veilig geland, zullen wij de tractoren uitladen en ons op weg begeven in de richting van de evenaar van Mars en onderweg de streek verkennen.

Wij beschikken over bolvormige, opblaasbare hutten, waarin de normale druk heerst. Die zullen voldoende bescherming bieden tegen de weersomstandigheden op Mars en kunnen worden opgevouwen, wanneer ze niet worden gebruikt.

En hoe denkt U de tijd door te brengen gedurende die lange reis van zes maanden?

O, er is genoeg te doen; ik denk niet, dat we één ogenblik met de handen in de schoot zullen zitten.

Nu, uit wat ik er zo van gelezen heb, kreeg ik de indruk, dat de deskundigen van oordeel zijn, dat Mars de enige planeet is, waarop de kans bestaat leven in de een of andere vorm aan te treffen.

Neem nu eens aan, dat die levende wezens verstand hebben en dat ze U vijandig gezind zijns denkt U zich dan te verdedigen?

Hm; de hoogst ontwikkelde vorm van leven, die wij verwachten aan te treffen, is een primitieve vorm van plantaardig leven en ik geloof niet, dat wij wapens nodig zullen hebben om ons daartegen te beschermen.

Neemt men dan niet aan, dat het irrigatiekanalen zijn, gegraven door de Marsbewoners om hun woestijnen van water te voorzien?

Dat was een populaire opvatting van de 19e eeuw.

Het is zeker dat de dingen die men "kanalen" noemt, inderdaad bestaan. Maar of ze water bevatten of alleen maar verkleuringen zijn van het oppervlak van de planeet is iets, dat we nog niet weten.

Welzeker. En ik ben ervan overtuigd, dat de sterrewacht U graag de gelegenheid daartoe zal geven. Als U ooit eerder naar de rode planeet heeft gekeken, vanaf de bodem van die reusachtige oceaan van lucht, die de aarde omgeeft, staat U hier een prettige verrassing te wachten. Onze teleskoop is niet bijzonder groot, maar dank zij het feit, dat de maan geen atmosfeer bezit, is het mogelijk allerlei details van het oppervlak van Mars te zien, die op aarde zelf met de grootste teleskopen niet te krijgen zijn. - En nu, heren, als U geen vragen meer heeft, breng ik U naar iemand van de afdeling, receptie die U Uw kamers zal wijzen,

(LEZEND) De eerstvolgende dagen kenmerkten zich door een enorme bedrijvigheid. In een van de maankraters, op vijf kilometer Vervolg afstand van de nederzetting, stond de vloot van negen ruimtevaartuigen klaar voor de eerste expeditie naar de planeet Mars. De krater, met zijn gladde, effen bodem en tot op 800 meter steil omhoogrijzende ronde wanden, vormde een ideaal startplatform. De ruimtevaartuigen hadden enorme afmetingen, ze waren bijna 100 meter hoog en hadden een omtrek van ruim 30 meter. Twee ervan vertoonden de bekende vormen van het gebruikelijke raketvaartuig: de andere weken vrij sterk af van wat de leek zich van zo'n vaartuig voorstelt. Daar ze niet bestemd waren om ooit door een dampkring te vliegen, waren ze niet gestroomlijnd, doch bestonden slechts uit de meest onmisbare bestanddelen: zonnespiegels, radioantennes, brandstofreservoirs en andere uitrustingsstukken, samengehouden door een net van geperforeerde steunbalken. Dit samenstel werd bekroond door een grote bol, die niet alleen dienst deed als vrachtruim, maar waarin zich ook de heel kleine cabine bevond, die het woonverblijf vormde voor de tweekoppige bemanning. De vaartuigen, die op hun cabines in grote rode cijfers de getallen 1 tot en met 8 droegen, stonden in een kring met een middellijn van ruim anderhalve kilometer om het gestroomlijnde vlaggeschip "De Pionier" dat ter herkenning lichtblauw was geschilderd. Alle voorraden waren reeds dagen geleden ingeladen, voordat de bitter koude maannacht was ingevallen. Zodra de zon weer opkwam, na veertien dagen Vervolg diepe nacht, zou de brandstof getankt worden en kon de expeditie haar tocht aanvaarden. Langzaam verliep de tijd. Zes uur voor zonsopgang kropen de tractoren met hun verwarmde drukcabines en passagiersafdelingen, op hun rupsbanden over de stoffige, rotsachtige bodem van de maan, om het personeel van de radar, de filmoperateurs en andere waarnemers. afdelingen naar hun posten te brengen aan de voet van de steile kraterwand. Uren vóór de start reeds tuurde iedereen, die niet in beslag werd genomen door de een of andere taak, naar de horizon, in afwachting van het verschijnen van de zon. Tegen het donkere, met diamanten bezaaide uitspansel, tekende zich vaag het silhouet af van de Karpathen. Aan de overzijde hing, als een grote maan in zijn eerste kwartier, de aarde bewegingloos aan de hemel. Dan, opeens, schoot van achter de ruige horizon een spitse, rode zonnestraal te voorschijn. Het volgende ogenblik baadde, alsof een reusachtige hand een electrische schakelaar had omgedraaid, het hele landschap in de scherpe, witte zonnegloed, terwijl bergen, rotsen en kraterwanden lange, gitzwarte schaduwen op het oppervlak van de maan wierpen. De lange maandag was begonnen. De ruimtevloot kon starten naar Mars....

(GEFILTERD, MET ECHO) Het is nu één uur voor de start.

Schakelt de radioverbindingen in en verder niets anders doen dan de gegeven bevelen opvolgen. Hallo, toren. Morgan roept U. Bemanningen verzameld. Klaar om te vertrekken.

Denkt erom, mannen, wie de luchtsluis door is, stapt in de tractor, die het nummer draagt van zijn vaartuig. Op het startplatform aangekomen, klimmen jullie aan boord. Je sluit de luchtsluis en gaat na of alles in orde is voor de start. Vervolgens vragen jullie in volgorde van jullie nummers, aan de toren om de liftstellages te verwijderen. En nu, opgelet! Hallo, toren: alles O.K. Wij zijn klaar; U kunt de luchtsluis openen.

(TIKJE VAN STROOMINSCHAKELING, GEZOEM VAN ELECTROMOTOR- SUIZEN VAN DE LUCHT IN DE LUCHTSLUIS -ZWARE DEUR GAAT OPEN)

(LEZEND) Op de maan is, tengevolge van zijn geringe grootte, de horizon ongewoon dichtbij. Toen wij in de trucks het startplatform bereikten, was de kolonie dan ook reeds uit onze gezichtskring verdwenen. Maar niet zodra had de lift ons gebracht tot bij de toegangsdeur van de raket, nog geen 100 meter hoog, of wij zagen weer duidelijk de vijf grote koepels, waarboven de toren van de sterrewacht uitstak. In het felle witte zonlicht konden we zelfs Vervolg de plek zien, waar een van de koepels enkele dagen voordien door de noodlottige meteoorinslag was getroffen. Wij wisten, dat nu aller blikken in de kolonie gevestigd waren op de televisieschermen, die ons vertrek vertoonden. In de toren van de sterrewacht stonden nu de journalisten, met donkere zonnebrillen op en sloegen de start nauwlettend gade. Ginder, op aarde, werd ieder woord, dat door ons werd gesproken en ieder bevel van de startcontrôle door ieder radiostation uitgezonden en opgenomen op de bandrecorders. De filmcamera's draaiden al en het radarpersoneel maakte zich gereed om de baan van onze vuurspuwende uitlaatmondingen, die tegen de donkere hemel wel de indruk moesten maken van komeet-staarten, op hun schermen te houden. Het duurde niet lang, of Jeff, Jimmy, Mitch en ik waren veilig in onze nauwe cabine aangeland en de controle voor de start nam een aanvang.

(GEFILTERD) In orde. Jullie kunnen nu de helmen afzetten en de ruimtecostuums opbergen. (GEWOON) Jimmy, roep de toren en laat alle vaartuigen zich melden.

Ja, Jeff. Hallo, toren. Vlaggeschip roept U. Wij zijn aan boord, U kunt de liftstellage verwijderen.

(GEFILTERD) Dank U, Pionier. Wij verwijderen de stellage.

Vlaggeschip roept ruimtevloot. Controle voor de start. Meldt U, alstublieft.

Dank U. Thans laatste technische contrôle en weest klaar voor de start. (TOT JEFF) O.K. Jeff; alles in orde.

Dan in de kooien en snoer jullie goed vast.

(ENKELE MATEN MUZIEK, DIE SPANNING ACCENTUEREN)

Jullie kunt me van die nieuwe atoommotoren met hun geringe versnellingen zeggen wat je wil, één ding is zeker: we zullen niet meer zo'n foltering hoeven te doorstaan als bij onze eerste start van de aarde naar de maan, weet je nog, Jimmy?

Zou ik dat ooit vergeten? Luna was maar een ouwe kist, vergeleken bij dit toestel.

Laten we nog eens goed kijken; we zullen de maan in geen twee jaren meer zien.

Daar heb je de eerste lichtkogel. Aanstonds starten we.

(GEFILTERD) Het is nu 30 minuten vóór de start.

In orde, Jimmy. En nu: allemaal stil liggen en rustig blijven. Je weet, de start verloopt automatisch. Er mag niets misgaan.

Laten we hopen van niet. 550 miljoen kilometer is een heel eind uit de buurt.

Wij starten eerst. De anderen volgen met telkens twee minuten tussenpoos. Op 50.000 kilometer boven de maan worden de motoren stopgezet en voor de rest vliegen we motorloos.

(GEFILTERD) Hier, contrôle aarde. Wij roepen vlaggeschip Pionier.

(GEFILTERD) Binnen vijf minuten start U. Is U klaar?

(GEFILTERD) U start zo aanstonds. Is U klaar?

(GEFILTERD) Nog vijf seconden - vier - drie - twee - één.

Hoogte 65 kilometer, snelheid 8300 kilometer per uur. Maximum versnelling binnen 30 seconden.

(MET INSPANNING) Jimmy - periscoop - achter - telescopische lens,

(MET INSPANNING) Periscoop achter uit telescopische lens.

(IETS MINDER INGESPANNEN) Prima, alle wijzers rustig.

Dat was een prima start. Laten we hopen, dat de anderen het er ook zo afbrengen.

(GEFILTERD) Contrôle roept Pionier. U heeft nu Uw maximum versnelling bereikt. Over een uur worden de motoren afgezet.

(GEFILTERD) Controle roept vrachtvaarder no.1. U start binnen 15 seconden.

Nou, als zij zich voelen zoals ik voor de start, beroerd.

Zeker twee dagen - en dan zal het een hele toer zijn, om behoorlijk in formatie te komen.

Nou, we hebben zes maanden de tijd om ons te oefenen. Het zou geen gezicht zijn, als we niet netjes in de rij bij Mars aankwamen; dat zou daar beslist een slechte indruk maken.

Houd op met dat gezwam, Jimmy. Blijf met je hersens bij je werk.

(ENKELE MATEN MUZIEK. EVEN ZACHT GELUID VAN DRAAIENDE PERISCOOP)

1, 3, 5, 6, 7 en 8 liggen behoorlijk in de rij. 2 en 4 zijn wat achter, maar lopen langzaam in. Zal ik hun zeggen, dat ze een snufje gas moeten geven?

Nee, Jimmy. Het is helemaal niet nodig, dat ze brandsbof verknoeien voor een paradeformatie. Over enkele uren zullen ze wel op hun plaats zijn.

Zeg, Jeff, als jij toch vindt, dat de formatie goed genoeg is, zal ik dan de motorrapporten opvragen?

Ga je gang, Mitch. Laat hem bij de radio, Jimmy.

Hallo, ruimtevloot. De Hoofdingenieur roept de vrachtvaarders 1 tot en met 8. Uw motorrapporten, alstublieft.

(GEFILTERD) Dit is vrachtvaarder 1. Reactor normaal. Brandstofverbruik: tank 1: 379 - 842; tank 2: 2.379. 836.

Vlaggeschip roept no.2. Antwoordt, alstublieft.

(GEFILTERD) Vrachtvaarder 2 roept Pionier.

(GEFILTERD) Kort na de start liep de stuwkracht terug. Ik moest meer brandstof geven, anders hadden we jullie nooit ingehaald. Ik ben bang, dat ik aardig wat verbruikt heb.

(GEFILTERD) Zeker tien procent boven het berekende verbruik.

(GEFILTERD) De radio-ontvanger werkt bar slecht. Ik geloof, dat we nog tamelijk vervolg goed uitzenden, maar de ontvangst van de contrôle is niet meer dan sterkte 2.

(GEFILTERD) Ja zeker, U ontvang ik prima; aan onze verbinding met de rest van de vloot schijnt niets te haperen.

Goed, blijf dan aan het toestel; ik kom straks terug.

Nu, Jeff - wat doen we daarmee? Frank is wel een goede piloot, maar hij is geen technicus en zeker geen radioman.

Die zal de oorzaken van de moeilijkheden ook wel niet kunnen ontdekken. We zullen een mecano en een radiotechnicus erheen moeten sturen, om te zien of ze de fouten kunnen vinden.

De dichtstbijzijnde mecano bevindt zich in 5 en de radiotechnicus in 7; dat is helemaal aan de andere kant van de formatie. Daarenboven is 5 nog steeds een eind achter. Overstappen lijkt mij voor hen een beetje hachelijk; de afstanden zijn te groot.

Wij zijn dichter bij hen dan de meeste anderen. Ik zal wel gaan en dan neem ik Jimmy mee om de radio na te kijken.

Haal je ruimtecostuum, Jimmy. En jij ook, Mitch.

Neemt de lange veiligheidslijnen mee. De dokter zal de overige rapporten opvragen, terwijl jullie weg zijn. (STEM WORDT ZWAKKER) Roep no.2 op, dokter en zeg hem, dat we Mitch en Jimmy naar hen toe sturen en laat ze zich klaarmaken om hen binnen te laten.

(GEDURENDE DEZE HELE SCENE GEFILTERD) Helm bevestigd.

(EVENALS JIMMY GEDURENDE DEZE HELE SCENE GEFILTERD) Ik ook.

Jij, Jimmy. Maak je lange veiligheidslijn hier vast en zet je af. Ze is lang genoeg om no.2 te bereiken. Als je daar bent aangekomen, maak je je korte lijn aan haar vast. Dan bevestig ik het einde van de lange lijn aan mijn gordel en haal jij mij over 2

Zeg, maak het een beetje, zie ik er zo stom uit?

Ik vraag je alleen maar voorzichtig te zijn. Ik zou niet graag tegen de zijkant van het vaartuig te pletter slaan. Zo - ben je klaar? Maak nu je lijn vast. Is ze ook goed. vast?

Goed, zet je nu af. Ik laat de lijn door mijn handen glijden. Als je te hard afzet, rem ik je wel af.

Nogal voorzichtig, niet? Hij komt haast niet van de plaats.

Nee, Jeff, dat niet, maar 't is zo'n raar gevoel, hier zo in het niets te hangen.

Ik maak nu de lange lijn vast aan mijn gordel. Zo, ben je klaar, Jimmy?

Ik begin. De lijn spant zich. Hé, Mitch, waar ga je heen? Wat doe je daarboven? Je lijkt wel een vlieger, die ik oplaat.

Goede help - de lijn laat los. De lijn.... Jeff! Jeff!

(ONTZET) Mitch. De lijn is losgeraakt! Mitch drijft af. Hij drijft weg,